மழை !!!

மழை !!!
மழைக்கும் மனிதனுக்கும் சம்பந்தம் !!!

மேகங்களை தாண்டி தப்பிப் பிழைத்து வருகிறது மழை.
மோகங்களைத தாண்டி தப்பிப் பிழைக்கிறான் மனிதன்!
மழையின் எண்ணம் மண்ணைச் சேர
மனிதனின் எண்ணம் பெண்ணைச் சேர !
மழையின் காதல் மண்ணைச் சேரும் வரை
மனிதனின் காதல் பெண்ணைச் சேரும் வரை!
மழையின் வாழ்க்கை பூமியை சேரும் வரை
மனிதனின் வாழ்க்கை சாமியை சேரும் வரை!
மழைக்கு வாசம் மண்ணைச் சேர்ந்ததால் தான்
மனிதனுக்கு (வா)பாசம் பெண்ணைச் சேர்ந்ததால் தான்!
-----

கோபம்

கோபம் என்பது மனித இயல்பா? பரம்பரையில் வருவதா? அல்லது மனிதன் தானாகவே சேர்த்துக் கொள்ளும் ஒரு சொத்தா? இந்த கோபம் ஏன் வருகிறது? இதைக் கட்டுப்படுத்த யோகா போன்ற முறைகளை செய்பவருக்கு கூட கோபம் வருகிறதே ஏன்? கோபம் என்பது, தன்னுடைய இயலாமையை மற்றவருக்கு புலப்படுத்தும் ஒரு வழி என்று நான் நம்புகிறேன். தன்னுடைய இயலாமையை தானே உணர்ந்த்தவருக்கு கோபமே வராது என்று நம்புகிறேன்.

எனக்கு தெரிந்த ஒருவர் யோகா செய்து கொண்டிருக்கும் வேளையில் அவர் இருந்த அறையை அவர் மனைவி கூட்டி பெருக்கினாள், அது அவர் யோகாவை கலைத்து விட்டது என்று யோகாவிலிருந்து எழுந்து அவளை அடித்து நொறுக்கி விட்டார்.

குருவிக் கூடு போல் இருக்கும் இக்கால வீடுகளில் யோகா செய்ய இடமேது? மனைவி அவள் கடமையை செய்வது தவறா? அல்லது, யோகா செய்வது, கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தாதா?

என்னைப் பொறுத்த வரையில் மனிதன் தன் கடமையை தவறாமல் செய்தும், அடுத்தவரை புண் படுத்தாமல், ஒழுக்கமான உணவு பழக்க வழக்கத்துடன், தன்னை உணர்ந்தும் வாழ்வதுமே ஒரு சிறந்த யோகா நிலை.

Power Serve with our CEO

Recently, I got a chance to go for a "Power Serve" with our company's CEO. It was a great feeling to be welcomed by 500+ students from a government high school at Sholinganallur. My company gave me a chance to serve them, by providing, class room stuff, sports stuff and computers for their labs.

This day, brought me all the memories of my old school days. I also studied in a government higher secondary school, and I could see myself , by seeing those girls in the uniform. I remembered the day, when some chief guest came and distributed prizes to us.

Our CEO, spoke in tamil saying, he may be wrong in grammer, but he spoke in perfect tamil. He told about the importance of learning to speak in English, as English is very much important for communication and communication is important for a business, where we may have to converse with the near by states to other country people.

Finally the students showed their talents through singing, dancing, arts etc...

It was a great experience for me!!!

Kuselan - Review

hmmm.. with great expectations I saw Kuselan a few days ago! What a disappointment?
I expected much more..
The film is about friendship and the friendship is not shown naturally with great impression. Pasupathy does a good job, but the Rajini's charisma has not allowed him to get the real potential out of him. He has played subtle and Meena is not at all suited as a wife to him. The relationship between meena and pasupathy is like a corporate employee married a government employee. The kids also are shown with hi class kind of instead of children from poor family. Given a chance to Cheran, he might have casted this movie better than P.Vasu. No realism in the sets as well as in the casts. Vadivelu also is playing some over acting at times. Comedy with beautiful wife is boring and creates sense of vomitting, when he watches her doing exercise and allowing the other men in the area to watch the same. Nayanthara cheats by not even speaking and showing her acting talent. She has started to show her curvy figure and make money out of it. Otherwise nothing to tell about her.
Tamil cinema has shown friendship in lots of movies and they have created great impression for a longer period of time. P.Vasu has made a ready made "Uppuma" in the name of friendship.

Who Am I? A Career Woman? OR An House wife?

Being a woman..that too being a career woman and a house wife is quite hard. It is tedious to balance between home and the career. After I came back from my 1 month tenure at US, Life became upside down in one day.
The day I landed, challenges were dancing in front of me. Challenges can dance one after the other and easier to watch and tackle. But they all danced together and had to be taken care of simultaneously. Challenges in the form of

• Maid
• Kids
• Sister
• Husband
• Home
• Household
• Self.

The day I landed , the most important person of the household in the form of maid, told me that she is going to stop from today onwards. OOOOOHHHH my!!! I need to do all the work!!!! Called up my mom and shared my feelings. Mom told me to make use of the teen age kids, who should learn the responsibilitly. Oh... ok.. I thought, there is one more way of mitigating this issue. Ok.. I started to depute the work to my teenagers..Hey you must do this and you must do these... What a kind of response I got. No one on this earth would believe that. My 13 year old teen said...mom...dont worry ..i will do it in another 2 minutes and continued watching 'Hanna Montannah' and I could hear the giggles and laughters for the next 30 mts. Nothing moved in the house. No one did what ever I asked for. I called up my teen again.........and she said oh..yeah mom..i do remember...dont worry i will do it........ How to Be positive and How to behave negative... we can learn from her. Ok..I started to do the chores I assigned her. To my surprise, i did not get any feelings from her, though I finished the work and she did not had a pinch of guilty feelings and the next serial in the tv started and the giggling continued......... . Ok. My next 'asthram' started.. Ok...dear if you are not doing this work i will not give you tv or internet. She told ok..Ok... I will do it. The next minute i saw her lying in her bed with a story book. She told that she will do it...BUT WHEN???? Even GOD will not know about it.

Ok..all the house hold chores starting from cooking, cleaning the house, brooming, mopping, washing the dishes, drying the clothes, folding them in the evening, cleaning the sink, cleaning the toilets, bathrooms.....ohhhhhhhhh the chores continues.... and no one seems to bother except me and the one and only 'ME' had to do all the maid jobs, go to office also at right time?!!!?

The next challenge, sister is not feeling well and thought of taking care of her and brought her with me. In the chaos of my, no maid syndrome, she ran away to her house saying, all her illness has gone after seeing me in these troubles.

The next challenge, small cyst removal in the shoulder 2 months before, bloated for some reason and broke with lots of puss and had to be attended by the doctor after 2 hours of waiting at his door step.

The next challenge, after a month visit, no grocery at home. Husband says,,'order through phone know' and he ran away to office. Ok..take the phone and order..Half the item were not delivered and half had some kind of insect issues, had to be returned.......Ok..run directly to grocery , vegetable, fruit shops, get stuff for home. Come back home with all the bags in hand. Teen daughter opens and go backs to giggle with Hanna montannah...Hey..could you please help me arranging these things? I ask...She says 2 minutes mom.....hmmm... by now you should be knowing the meaning of 2 minutes...... .OK.. i started to arrange the stuff i got from the different shops and find the fridge in nasty condition and start to remove them all, clean them and wipe finally and arrange the stuff again...easily 3-4 hours flew on these regard. Still the teen is infront of TV or internet...chatting with the so called 'Friends'

The next challenge in the form of husband..Always in front of the newspaper or the IPL match or Sienfield or some rubbish HBO/AXN movies...Eating with all the junk items beside and making the bedroom as junk room. Again push him away from the bedroom and clean it up. He always says 'dont worry..dear...about all these things.' I will do it...But When .....GOD also will not know... Ok...lie down on the bed and see the fan........Oh..My look at the dust accumulated on the fan. Ok..I tell him...the fan needs to be cleaned.....He says..dear dont worry..i will do it first thing in the morning. Morning comes...newpaper also comes...coffee smell comes..and his fan cleaning urge vanishes with all these.....and I do remember still....Put the stool over the bed...call the teen son.........and he comes and make him to wipe the fan at that instant..Otherwise he will run away by saying 2 minutes....... hmm..what a challenge in life.

Come back from office thinking of Home Sweet Home. Oh my...the home looks like a war fare. Ok...clean up clean up and cleanup. meanwhile cook for the teens and husband. No one wants to ask 'What can I do for you?' At last the wk end comes........and again, look at the house so dusty. Can we clean up? I ask my teen daughter. Oh yeah mom, sure I will help. Saturday morning..no sign of people around the living room..sleep sleep sleep....hmm...hey can we clean up the living room. clean up the almirah with dolls. no sign ....ok..let me do it. look at the dust at the windows...ok..let me clean up.. Look at the unnecessary things on the sofa..ok..let me clean up. If I dont do this also, no one cares and no one bothers to do it..........

Teen daughter is not eating properly. How to make her eat? Call her to eat... mom 2 minutes... The milk still sitting on the table waiting for her. Have you eaten your idlies...oh yeah..she says and continues with her friend over the phone...but to my surprise, for some reason, the idlies will be eating the dustbin after a while......... Hey why are you lying? she says oh..mom that fell down and I had to throw it. what a kind of lie? She becomes ill and calls me in the middle of the meeting, mom I have severe head ache and I cant tolerate. I ping my husband, (by thinking he may take up the responsibility of taking her to hospital)..and he says, hey why dont you take her to Agarwal? Agarwal for a small head ache??? i get puzzled and book an appointment with local Dr.Mahendar, wait at his door step for 2 hours, get her checked, go to pharmacy, get the medicines, reach home and by then the time would be 8.30...what can we eat??? The ill daughter would say...pizzaaaaaaaaaaaaaa; hey all of you eat dosa what else. i can server after that time...

One day with lots of PMT, started to yell at everyone at home. Why should I do everything and no one wants to share..blah blah..blah........... Husband for some reason, disappeared from home and brought me another challenge in the name of dishwasher. Hey..you dont have to worry. just load all the dishes, it will do for you, he vanished out of my sight,,,but none of the dirts from the dishes vanished from the dishes.......... IFB sells dishwashers without the avaiblability of the required detergents for the dishwashers...... So i poured the washing liquid and when I opened the dishwasher, it looked as if it took a nice soappy frothy bath in the bath tub. hmm...took away all the dishes, re cleaned it in hands and arranged them in the kitchen...To mitigate one challenge another challenge is sitting in my balcony now.

I have pointed out all the risks of being a working woman , who wants to act as an house wife. By reading this, if any woman wishes to go to work or any woman who is working wants to be a house wife...please think twice.

Back to Square One!!!

For a longer time, i did not write in my blog. I can't say that i did not had time. But I would say, there was no inclination towards writing. Well....... now I have the full blown mood to share things.

I had to travel to US on business and it was an excellent trip, according to me. This place called 'Grand Rapids' is a small town at Michigan and nearby the lake Michigan. Excellent landscapes, less population, well mannered people etc..etc... I had to go alone and was placed in a small hotel called Hampton Inn. I just spent my time other than the business hours at Grand Rapids by roaming around clyde park and in around the small hills there with lot of shopping. It was good to have small walk around the place and it had small creeks. First of all i just loved to see the regulated traffic after 4 years. It is enjoyable to watch a place where no one spits around.

I had to go to my business and come back to the room by cab called Green Chaueffuer. It is being run by two women called Linda and Debby. These two women charged $7 per trip initially and while travelling she asked me where we are working and in which field etc..and Once she came to know that we are in software field, they raised the minimum charge to $10....quite funny. I watched all the eposodes of 'Everybody loves Raymond' my favorite sitcom! One of the week end, my nephew came and took me to the nearby place called Holland and it was a very good experience in going out at 42F and it was too cold over there. I felt very nice after seeing ocean of tulips over there. My recent favorite flower is nothing but different coloured Tulips.

Then we went to sears towers at Chicago and reached the 103 floors in 1.5 mts. Wow!!! It was amazing to watch Chicago in sea of lights. It was like watching a light factory!!! Then finally a good food at Devon street and ended up at cousin's place.

Two small kids of my cousin fascinated me and reminded me of my 'chitthi' a lot.

While coming back had a good time with my collegue called Shraddha at Chicago airport. There was a smll confusion at the ticket confirmation while checking in...and all ended well...

Hmmm...a good trip indeed.

In my next blog, I will share the experience I had once I came back home. One month without any family clutches, it was so good. Hotel room, business. These were the two to be known for a month and nothing pondered the brain other than those two. It was like flying in the air for me, as if I had wings for a month. But one should know, how tough, and how a woman who balances the career and home front and it is an herculean task indeed!!!

Indiralogathil na.azhagappan

Indiralogathil na.azhagappan
Boologathin top class mokkaiappan!!!
Blade of the year 2008

ஒன்பது ரூபாய் நோட்டு

ஒன்பது ரூபாய் நோட்டு:
நேற்று, இந்த படத்தை சத்யம் காம்ப்ளெக்ஸில் பார்த்தேன். தங்கர் பச்சான் மனித உணர்வுகளை படமெடுத்து கலக்கி விட்டார். ஒரு தகப்பன் என்பவன், பிள்ளைகளுக்காக சம்பாதித்தால் மட்டும் போதாது, பிள்ளைகளை அரவணைத்தும், தட்டிக் கொடுக்க வேண்டிய இடத்தில் தட்டிக்கொடுத்தும், வளர்க்கத்தெரியாத, அன்புள்ளம் பொங்கும், ஒன்றையும் தவறாக எடுத்துக் கொள்ளத் தெரியாத வெள்ளந்தியான பாத்திரம் ஏற்று வருகிறார் சத்யராஜ். அவருக்கு இணையாக அர்ச்சனா வெகு நன்றாக நடித்து அல்ல - வாழ்ந்து இருக்கிறார். கோவில் முன்பு, தன் கடைசி மகனின் காதலைத் தெரிந்து கொண்ட பிறகு, தனியே புலம்பும் காட்சியில் அசத்துகிறார் அர்ச்சனா!! அதையே ஒரு வசனமும் இல்லலாமல் உணர்ச்சிக்ளாலேயே உணர்துகிறார் சத்யராஜ்!.அவருக்கு இணையாக ரோகிணி, சத்யராஜுக்கு, எங்களையும், உங்களை மாதிரி, ஒருவருமற்றவராக்கி விட்டு விடாதீர்கள் என்று கூறும் போது, நம்மை கண் கலங்க வைக்கிறார். இன்னுமொறு காட்சியில் சத்யராஜ் நாசரை வழியனுப்பி வைக்கும் காட்சியில் தங்கர் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார். என்னதான், நண்பர்கள் என்றாலும், குடும்பத்திற்குள், நுழைந்து விட்டால், எப்படி, நட்பு, கூறு போடப்படுகிறது, என்பதை நாம் நன்கு உணர்கிறோம்.
எனக்குப் பிடித்த காட்சி : இறுதி காட்சியாக் காட்டப்படும், அந்த இளைஞன், நான் சென்னைக்கு போக வேண்டுமா என யோசிக்கிறேன், என்பது, இக்கால இளைஞர்களிடையே . பெற்றோரை, தனியே தவிக்க விடக்கூடாது, என்கிற, நிச்சயமாக சேர வேண்டிய கருத்து.
தங்கர், தரமான படத்தைக் கொடுத்து, திரும்பவும், நிரூபித்தி விட்டார், தான் யார் என்பதை!!!
நிச்சயம், பல் வேறு விருதுகளை தட்டிக் கொண்டு போகப்போகிறது, ஒன்பது ரூபாய் நோட்டு!!!

If you want a woman to be.........

If you want a woman who always take care of herself and thinks about only her self and not bothering about the counter part
If you want a woman who always goes away from the counter part and enjoy alone in the park and the swimming pool
If you want a woman who always roams around the city by expending all the money her counter part earns
If you want a woman who buys stuff on her own for herself and forces the counterpart to wear what she chooses
If you want a woman who makes a man to roam around the house as a maid and eats what he cooks
If you want a woman who gobbles all the money and telling people around that all she wants is money and not gifts from others
If you want a woman who never stays at home though stamped as a home maker and roams around the shopping malls every day or the other
If you want a woman who takes all the decisions starting from buying everything at home to making financial decisions
If you want a woman who forces the counterpart to make money illegally on her name
If you want a woman who takes decisions on the upkeep of the house and going away from the family traditions and culture
If you want a woman who manages all the money and finance of the house
If you want a woman who totally/wantedly ignores her own mother in law but comments about others’
If you want a woman who avoids visiting mother-in-law but needs only her husband
If you want a woman who makes the options of setting up the house holds things of her choice
If you want a woman who is dumb and making others dumb
If you want a woman who promptly updates about to other people’s mother-in-law
If you want a woman who never speaks to her husband in-front of others, but takes all the decisions at the background
If you want a woman who never opens her mouth on any kind of family discussion in front of others
If you want a woman who forces her counter part, not to take care of his parents
If you want a woman who talks ill about her in-laws, about their in capabilities and comparing with others
If you want a woman who plays double game with her counterpart and hides things from him
If you want a woman who keeps mumbling about her own counterpart whenever we meet
If you want a woman who keeps mumbling about her own self and the financial conditions of her own family
If you want a woman who has made use of her own mother-in-law as washing machine and dishwasher
If you want a woman who mumbles about her own mother-in-law, but never get rid of her for own selfish reasons
Ultimately, If you want a woman to be just a flowerpot!!!

I am not of that kind……. I am very sorry!!! I am woman of different caliber!!! You can never understand me and I can never expect you to understand me!!!

Freak Accident

Y'day, I met with a freak accident. We both went to a temple, came out towards the two wheeler. He started the vehicle and I was about to get into the pillion. Suddenly a big blow from my back and i could not balance and fell down. He yelled at me there is a car backing up and it has hit me already. I was about to get up and balance my self and before a fraction of second, there was a second big blow. I totally lost my balance and fell down completely. Scratches all over and before I recognize what is happening, He started to fight with the driver and gave a big blow on his face and everywhere. I told him to stopp.........I am OKKKKKKKKKK.... but He gave a big shot to that driver.

Now I am very much feeling for that driver. Poor guy, infront of the temple, he had to get big blows from him for a smaller mistake of not switching the car lights on, and reversing without thinking who is behind the car!!!!

Bad time for me and the driver and my husband's wrist which got hurt after the fight!!!!

Diwali Sweets

Celebrating Diwali!

Some years ago, when we celebrate Diwali, there would be some sort of expectation towards, wearing new dress, bursting crackers, to eat lot of sweets, share sweets among frineds relatives etc... We usually buy dresses for selective festivals like this and there was a value for it. We usually make sweets only for certain specific festivals with specific sweets and there was a value for it. We used to live in independent houses where in we will have a big space infront of the houses and bursting crackers in front of the house along with neighbours was a big fun.

Now a days all these values hase gone with the wind. Since people buy dresses for any occassions without hesitations and get the sweets from the sweet shops etc..those old age values has gone. Since people live in small petty flats, bursting crackers tradition has already gone. Since people get lot of sweets from outside and offices etc...no value for the sweets prepared at home and distributed by relatives. People give a bad look at the sweets made at home and the value for the effort and time spent on to make sweets and savories has already gone.

Recently i saw an event. Some one visiting somebody's home do not worry to share the sweets they get from office etc.. They pluck out the sweets they like and share the remains to the friends'/relatives place. I dont know what kind of culture it is..........

The eagarly served sweets/food is not given with any respect and they are all of given with the least value and no one wants to talk about it also.

The value for the old age tradition has totally gone...............

Today is Teachers' Day!!!

எனக்கு என்னுடைய 3வது வகுப்பு ஞாபகம் வந்து விட்டது.

டீச்சர் : எல்லொரும் கிழக்கே பார்த்து நிற்கிறோம். பிள்ளைகளே , உங்கள் முன்னால் தெரிவது கிழக்கு, பின்னால் இருப்பது மேற்கு, இடது கைப்பக்கம் இருப்பது வடக்கு, வலது கைப்பக்கம் இருப்பது தெற்கு.இப்பொழுது, எல்லோரும், அப்படியே திரும்பி நில்லுங்கள்.ம்ம்..ராஜேஸ்வரீ, இப்பொழுது சொல், உன் முன்னாடி இருக்கும் திசை என்ன?
நான் : கிழக்கு டீச்சர்.
டீச்சர்: இல்லை தவறு. அனைவரும், என்னப்பார்த்து, திரும்பி நில்லுங்கள். உங்கள் முன்னால் தெரிவது கிழக்கு, பின்னால் இருப்பது மேற்கு, இடது கைப்பக்கம் இருப்பது வடக்கு, வலது கைப்பக்கம் இருப்பது தெற்கு.இப்பொழுது, எல்லோரும், அப்படியே திரும்பி நில்லுங்கள்.ம்ம்..ராஜேஸ்வரீ, இப்பொழுது சொல், உன் முன்னாடி இருக்கும் திசை என்ன?
நான் : கிழக்கு டீச்சர்!!
டீச்சர்: இல்லை திரும்பியும் தவறு. அனைவரும், என்னப்பார்த்து, திரும்பி நில்லுங்கள். உங்கள் முன்னால் தெரிவது கிழக்கு, பின்னால் இருப்பது மேற்கு, இடது கைப்பக்கம் இருப்பது வடக்கு, வலது கைப்பக்கம் இருப்பது தெற்கு.இப்பொழுது, எல்லோரும், அப்படியே திரும்பி நில்லுங்கள்.ம்ம்..ரம்யா, இப்பொழுது நீ சொல், உன் முன்னாடி இருக்கும் திசை என்ன?
ரம்யா: மேற்கு டீச்சர்.
டீச்சர்: சரியாக சொன்னாய் ரம்யா!
நான் : ???
டீச்சர்: எல்லொரும், வீட்டில் போய் படித்து விட்டு வாருங்கள், நாளை, நான் மறுபடியும், இதே கேள்வியை கேட்பேன், சரியா பிள்ளைகளே?
மறு நாள் ...
டீச்சர் : எல்லொரும் கிழக்கே பார்த்து நிற்கிறோம். பிள்ளைகளே , உங்கள் முன்னால் தெரிவது கிழக்கு, பின்னால் இருப்பது மேற்கு, இடது கைப்பக்கம் இருப்பது வடக்கு, வலது கைப்பக்கம் இருப்பது தெற்கு.இப்பொழுது, எல்லோரும், அப்படியே திரும்பி நில்லுங்கள்.ம்ம்..ராஜேஸ்வரீ, இப்பொழுது சொல், உன் முன்னாடி இருக்கும் திசை என்ன?
நான் : கிழக்கு டீச்சர்!!
டீச்சர் : சரியாய் சொல்லிவிட்டாய் !, இன்று.
டீச்சர் : இப்பொழுது, எல்லோரும், அப்படியே திரும்பி நில்லுங்கள். ம்ம்.. ரம்யா இப்பொழுது நீ சொல், உன் முன்னாடி இருக்கும் திசை என்ன?
ரம்யா : மேற்கு டீச்சர் நான் (அவசர அவசரமாக!!) : டீச்சர், தவறாக சொல்லி விட்டாள்!. நம் முன் இருப்பது எப்பொழுதும் கிழக்குதானே?!?!
டீச்சர் : (என்னைப் பார்த்து, ஒரு முறைப்பாய்) வெளியே சென்று, நன்றாக நான் சொன்னதை நினைவு படுத்தி, படித்து விட்டு வா!!!
சிறிது நேரத்திற்க்குப் பிறகு, "ராஜேஸ்வரி, உள்ளே வா, திரும்பி, நில். உன் முன்னாடி இருக்கும் திசை என்ன?
நான் : கிழக்கு டீச்சர்!!

அதற்க்கப்புறம், என் கையில் இருந்த புத்தகம், வெளியே, பறந்ததும், நான், ஒரு மணியளவு முட்டி போட்டுக் கொண்டிருந்ததும், பசுமையான நினைவுகள். நீண்ட நாட்களுக்கு, எது மேற்கு, என்கிற, சந்தேகம், எனக்கு இருக்கத்தான் செய்தது. இப்பொதும், யாருக்காவது, வழி சொல்லும் கட்டாயம் நேர்ந்தால், சத்கியம்மாக திசையை வைத்து சொல்வதேயில்லை. எல்லம் சுசீலா டீச்சர் ஞாபகம் தான்!!!

மனிதர்கள் நிறைந்த சமுதாயத்தில் மரங்களுக்கு இடமேது?

எனது அலுவலகத்தின் வாசலில், அழகிய பூத்துக்குலுங்கும், மரங்கள் இருந்தன. 6வது மாடியில் இருந்து அழகாய் அவை அசைவதை ரசித்து இருக்கிறேன். மழைக்காலங்களில், அவை பசேலென்று கண்ணுக்கு விருந்தளித்ததை நினைவு கூர்கிறேன்.

மனிதன் நடக்கவும், காரில் சொகுசாய் போகவும், பாலம் கட்ட, மரங்கள், இடைஞ்சலாகிப் போனதால், வெட்டி வீழ்த்திவிட்டனர்.

என் மனம் அழுகிறது. மரமே, இங்கு மனித எண்ணிக்கை அதிகப் பட்டுவிட்டது, அதனால் மரங்களுக்கு இங்கு இடமில்லை!

எங்கேயாவது காட்டில், மறு ஜென்மம் எடுத்துக்கொள்!!!

My Regrets in my life so far.........

1) Why am i a woman?
2) When I lost a colourful bag at my school when I was in II std
3) When I could not get through medical seat
4) Never I could impress my mother-in-law
5) Never I could impress my husband with my cooking
6) Never I was recognized by my brother and sister-in-law
7) Never I am able to involve in stock broking
8) Why my kids complaing that I am always driving them
.........

this will continue

Proud moments in my life so far.........

1) When I got a small silver coin for reciting the "Thiruvambavai' at my school when I was in
III std
2) When my big brother-in-law bought me a golden watch
3) When I got into my first job and got my first salary
4) When I gave birth to my Son
5) When I went to the US
6) When I got my salary in US $
7) When I learnt to drive around with confidence
8) When my husband bought me a house at R.A.Puram
9) When I got appreciation message delivered by Marlin, my American Manager
10) When my son scored 83% in French
11) When I got my IBM SOA certifications
12) Whenever I think of my husband!!!

நான் வாழும் சமுதாயம்!!!

அன்பிற்க்கு அம்மா!
புன்னகைக்கு அப்பா!
பாசத்திற்க்கு பெரிய அக்கா!
கலக்கலுக்கு சிறிய அக்கா!
இதுவரையில் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒரு உறவு, அண்ணி!
குழப்பத்தின் சிகரம் அண்ணன்!
சொகுசிற்கு கணவர்!
அதன் ஒரு எடுத்துக்காட்டு : மாமியார்!
நல்ல நட்பிற்க்கு சிறிய நாத்தனார்!
புலம்பலுக்கு பெரிய நாத்தனார்!
சும்மா ஒரு பேச்சிற்க்கு மட்டுமே மைத்துனர்கள்!
சோம்பல் உறவுகள், ஓரகத்திகள் எனப்படும் சகோதரிகள்!
பொறாமைப் பார்வை பார்க்கும் தூரத்து உறவுகள்!
நம்மை மீறத்துடிக்கும் பிள்ளைகள்!
எதற்க்கும் ஒத்து வராத அண்டை வீடுகள்!
இதுதான் நான் வாழும் சமுதாயம்!!!

சென்னை

விண்ணைத் தொடும் தென்னை மரங்களும்
கண்ணைக் கவரும் கடலோரமும் நாற்றமிக்க கூவக் கரைகளும்
அதில் ஒண்டி வாழும் ஓலைக் குடிசைகளும்
வானைத்தொடும் அடுக்கு மாடிகளும்,
அதில்மனதில் ஒட்டாத மனிதர்கள் வாழும் கலையும்
கோலோச்சும் கல்வி மையங்களும்
வால் வீசும் விளம்பர அட்டைகளும்
அடாவடி செய்யும் ஆட்டோக்காரர்களும்
அண்டிப் பிழைக்க வந்த தண்ணீர் தர மறுக்கும் அண்டை மா நிலமக்களும்
தண்ணீர் பஞ்சமென்றாலும், அதிசயமாய் ஒன்றாக வாழும் அனைத்து அண்டைவாழ் மக்களும்
சிறிய தெருக்களில் கூட லாவகமாகச் செல்லும் கார்களும்
30 அடி தெருக்கள் 6 லேன் சிஸ்டமாக வேலை செய்யும் மாயமும்சிக்னலுக்கு மதிப்புக் கொடுக்காத, படித்த மேதாவிகளையும்
அழகிய அபிராமி மாலும்,
அங்கே ஸ்னோ வோர்ல்ட் என்கிற பெயரில் மக்களுக்கு, அண்டர்டிகா பார்க்கும் அனுபவமும், அங்கேயும் கூட மூலைகளில் துப்பி ஸ்னோ மேலும், சிவப்புக்கோலம் போடும், நமது கலை விற்ப்பன்னர்களையும்
ஐனாக்ஸ் என்னும் பணம் பிடுங்கும் திரையரங்கமும், அதே சமயம், கமலா, ஜெயந்தி போன்ற 'சுகாதாரமிக்க' திரையரங்கங்களையும்
5 ஸ்டார், 3ஸ்டார், போன்ற, பெரிய ஓட்டல்களும்,
அவைகளுக்கெதிரிலேயே அமைதியாய் தொழில் செய்யும், சுண்டல் வண்டிகளும்
எங்கேயும் காணும், பூக்காரிகளையும், பழக்காரிகளையும், அவர்கள் பேசும் 'ரம்யமான' வார்த்தைகளும்!!!?!!!
அப்பப்பா!!! சொல்லிக்கொண்டே போகலாம், நமது சென்னையைப் பற்றி!!!

பெரியார் - திரைப்படம்

பெரியார் - திரைப்படம், நேற்று பார்த்தேன்। உண்மையிலேயே, வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு நல்ல படத்தைப் பார்த்த அனுபவம்।

சத்யராஜ், பெரியாராகவே வாழ்ந்து இருக்கிறார்। வரும் அனைத்து கதாப்பாத்திரங்களும், தனது பாத்திரத்தை உணர்ந்து நடித்து இருக்கின்றனர்। ஒரு மனிதனின், 92 வருட பயணத்தை, 3ஏ மணி நேரங்களில், காண்பிப்பது என்பது, மிகச் சிரமமான காரியம்தான். இயக்குனர், மிக நன்றாகக் கையாண்டு இருக்கிறார்.

படத்தின் முற்பகுதி, பெரியாரின், இளமைப் பருவமும், காதல், கல்யாணப்பருவமும், அவரது, எதிர்கால வாழ்க்கைக்யின், போக்கிற்க்கான அடிக்கல்களும், நம்மை ஒரு எதிர்பார்ப்போடு, நிமிர்ந்து உட்காரச் செய்கிறது। பிற்பகுதியில், அவரது கொள்கைகள், அவரது, கோட்பாடுகள், அவரது சிந்தனைகள், இக்கால சந்ததியினருக்கு, நல்ல விதத்தில் புரியும்படி சொல்லியிருக்கிறார்கள்। கடவுளா, கல்லா என்கிற பாட்டு, நம்மை சிந்திக்க வைக்கிறது. தாழ்ந்த சாதியினர் இன்று, தலை நிமிர்ந்து கோவிலுக்குள், தாம் எப்படி நுழைய முடிகிறது, என்று பெரியாரை நினைத்து, பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளலாம். விதவைப்பெண்கள், கணவன் இறந்ததினால், அவர்களுடைய எதிர்காலம், இன்று, இருட்டறையில் இல்லாது, வாழ்க்கையில், ஒளியைக்க் காணும், மனோதிடம், எங்கிருந்து, வித்திட்டது என அறிந்துக் கொள்ளலாம். குலத்தொழில் என்று ஒன்றில்லாமல், செருப்பு தைப்பவன் பிள்ளை இன்று எப்படி, பொறியாளர் ஆக முடிகிறது என்று தெரிந்துக்கொள்ளலாம்.

படம் நெடுகிலும், பெரியாராக வாழ்கிற சத்யராஜுக்கு, நிஜமாகவே விருது கொடுக்ககலாம்.
குஷ்பு, ஜோதிர்மயி, மனோரமா, தங்களது, திறம் பட நடிக்கும் திறனை செயல்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.
மொத்ததில் பெரியார், தேவை நாட்டுக்கு. இன்றைய இளைஞர்களுக்கு!!!
நுனி நாக்கில் ஆங்கிலம் பேசிக்கொண்டு திரியும், நவ நாகரீக மக்களுக்கு, மேல் நாட்டு மோகம் கொண்டு நம் நாட்டு நிலையறியாத மக்களுக்கு இப்படம், நிச்சயம், தன்னிலையை அறிந்து கொள்ள உதவும்.
சத்யராஜின் திரைப்பயணத்தில், இப்படம், ஒரு மைல்கல் என்பது, நிச்சயம்।
வேண்டும், இப்படிப்பட்ட படங்கள், நாட்டிற்கு।

மனதைத் தொட்ட ஒரு நிகழ்வு

அதிகாலை வேளை। மக்கள் தனது அன்றைய வாழ்வுக்கான அடிக்கல்களை போடும் நேரம். நான் என்னுடைய உடம்பில் உள்ள சர்க்கரையையும், கொழுப்பையும் குறைக்கும் நோக்கத்துடன் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

போகும் வழியில், ஒரு 60 வயது மதிக்கத்தக்க மூதாட்டியும், 65- 70 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு கிழவரும் எனக்கு முன் நடந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்। என் மனம் சொல்கிறது, ஆதங்கப் படுகிறது, எனக்கு வயதானால், இப்படி என் கணவர் என்னுடன் இப்படி ஆதரவாக வருவாரா, என்று. ம்ம்ம், யோசித்துக்கொண்டே அவர்களைத் தாண்டி செல்கிறேன்.

காத்தாடி ராமமூர்த்தியும் அவரது துணைவியாரும், எனக்கு முன்னே செல்ல அவர்களையும் தாண்டி செல்கிறேன்। என் மனது சொல்கிறது, என் வயது, அவர்களை இவ்வளவு எளிதாகத் தாண்டிச் செல்ல வைக்கிறது என்று. மனம் மீண்டும் அசை போடுகிறது. என்னுடன் , நடப்பவர்கள் பாதிக்கு பதி, இப்படிப்பட்ட முதியவர்கள் தான்.

இவர்கள் அனைவரும், எதோ ஒரு வகையில் சம்பாதித்து, அவர்கள் பிள்ளைகளை வாழ வைத்து விட்டு வாழ்க்கயின் விடுமுறையை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்। ஆனால், விடுமுறையை சுகமாக அனுபவிக்க இயலாமல், நோய் வாய் பட்டு, நடக்க இயலாமல், கோல் ஊன்றி கஷ்டப்பட்டு கழிக்கிறார்கள்.

இப்போதெல்லாம், தோராயமாக, மக்கள், 50 வயதிலேயே, பிள்ளைகளை ஏதோ ஒரு முறையில், இந்தியாவிற்க்குள்ளோ, அயல் நாடுகளிலோ, அவர்களது வாழ்வின் தரத்தை உயர்த்தி, நல்ல நிலைமைக்கு கொண்டு விட்டு விட்டு, ஒதுங்கிக் கொள்கிறார்கள்।

ஒதுங்கி விட்டவுடன், நிம்மதி என்று நினைத்து, தனிமை என்ற ஒரு நிலைமைக்குத் தள்ளப் பட்டுவிடுகிறார்கள்। கணவன் மனைவியைச் சார்ந்தும், மனைவி கணவனைச் சார்ந்தும் வாழ ஆரம்பிக்கிறார்கள். இடையில் , ஒருவருக்கு உடம்பு முடியாமல் போனால் அடுத்தவர் துடித்துப்ப் போகிறார்கள்.

இதைப் பார்க்கும் என் மனம், இவர்கள், வாழ்க்கையில் , ரயில் பயணம் செல்லும், ஒரு பயணியைப்போல் ஜீவிக்கிறார்கள் என்றே சொல்கிறது। எங்கே, தனது சகப் பயணி இறங்கி தாம் இன்னும் தனிமைக்குத் தள்ளப் பட்டுவிடுவோமொ என்று பயப்படுகிறார்கள் என்றே தோன்றுகிறது. ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டே காலத்தைக் கழிக்கிறார்கள். இருவரும் ஒன்றாகவே ரயிலை விட்டு இறங்க வேண்டுமென பேராசைப் படுகிறார்கள். பிள்ளைகள், பேரக்குழந்தைகள் எல்லாம் ஒரு எல்லக்குள்ளேதான் என்று உணர்கிறார்கள்.

இப்போது நாம் , முதலில் பார்த்த வயதான ஜோடிக்கு வருவோம்। வயதான அம்மாவிற்க்கு, நடக்க முடியாமல் போகிறது. தாத்தா ரொம்ப பயந்து போகிறார். "கீழே உக்காந்துக்க்கோ" என்கிறார். "வழியே என்கேயாவது, தண்ணீர் கிடைக்கறாதா என்று பார்க்கட்ட்டுமா" என்று கரிசனப்படுகிறார்.

இவர்களைக் கடந்து, திரும்ப வீடு நோக்க்கிச் செல்கிறேன் நான். என் மனம் கேட்கிறது?

What is the purpose of Life!!

Taking care of parents

Till last week, i was in a wrong assumption, that after a certain age, we need to take care of our parents. But it is not a must. My dad taught me this in reality. Now a days, most of the parents are financially strong and they have their own house/farm and they want to be independent. They do not want to be a burdon to anyone in the family. They want to cook, visit doctor, go to temples etc on their own. If needed like, while getting hospitalized or in need of immediate attention, with respect to manual help only, they go for their family attention. They never want to see their kith and kins worrying about them. My dad told, me that even I should not depend on my son / daughter on my old age. As far as possible, he tells me that he will not disturb his son/daughters financially or for any manual help too. In that way, there is no obligations are created among the human kind, he says. Same way he also lives and demonstrates his principles too. What a great man my dad is!!!

Why I am Upset

I am upset today. For some reason. I am yet to know the reason. My mind by itself do not understand, but for some reason, I dont like the happenings around me. I dont like the people I meet. I dont like the topics they speak. I dont like to involve in those topics. I am just upset. People are so selfish. They all talk about their one self. No one wants to listen to other. Everyone hurts each other for some reason. Husband hurts wife and says nothing from the heart but. How to believe it. Son says to mother 'nothing i hurt' but for some reasons he does hurt her.
In this self oriented world, I do not know how to adjust and live with. Most of the time I feel I adjust and live with but people behave in the same way. No one wants to change and no one wants to see a change in their self.
People have strong notions about specific thoughts and they speak the same years to gether. People never analyse, they never feel for others. What they feel about themselves, they talk. They hurt others.
Only I am in this world, think about others. I never complain about my self. Even whenever I start to tell about my self and my hardships in my life, no one wants to listen. No one is giving importance to my feelings. This is a self oriented world. Everyone sees some kind of self gain in each topic they speak on or act upon.

I just want to get rid of this material world. I am into this family storm, where i dont find a way for it. One day, I will have my own time to spend upon and never never want to return back to this self oriented world. I dont like this societal behaviour. I dont like to be a part of it and play the same stereotyped music with everyone.

Just keep away. Never never return to this selfish world.

--msr

While walking........

To maintain our health everyone says...
... start to go for walking...
... atleast for 15 mts per day
... do some exercise
... atleast 2-3 small workouts

---hmmm... i am also into this spree to maintain my health. I have decided to maintain my sugar level by adding walking also as part of my life everyday. So going for a walk for 40-50mts.

Walking means the experts say...
-- should be regular
-- should be a swift fast pace walk
-- should not stand in the middle of the road and chat/gossip with a friend for 15 mts out of the 30 mts 'so called walk'
-- should not finish your vegetable, fruits shopping for the week.

It should be fully devoted to only to walk..walk...walk.. May be we are allowed to think on your day and plan for the day. But still need to be careful on the traffic of the road.

For the past few days, i have started to observe different kind of people while walking, starting from onyx guys to hifi - corolla owner, who comes for a so called 'walk' and having coffee/idli vadai from sangeetha. Only a few people i am seeing are devoted to walking and do it very seriously.
Some oldies just come out with a stick in a hand or a dog as a company, walk, meet a friend, sit at the posh slab put at the abiramapuram main roads, chat on all the political topics, come to sangeetha, eat nicely and indeed!! they start their day in a very good way, without even thinking they have come for a week.

Very few ladies, like me, wear hi fi shoes, walk for sometime and vanish. But they are all very inconsistent. We cannot see the same ladies every day. They come and stop doing walking after a few days.

Some middle aged men, have blue tooth fixed cellphones, speak loudly to some other software geek about some kind of their plans..blah blah...and walk walk... these guys also so unpredictable, and i cannot see them daily.

Some ladies, with their husbands i see them regularly to some extent, and for their spouse health they walk i suppose and they will be arguing, talking aloud of family matters and still they also are irregular and stop after some time.

Some young men, with a walkman/ipod ear plugs run..run..it would be nice to watch, but suddenly they will vanish after a few days..and will never return.

Some men, women, without even a shoes/proper chappels they walk, walk, do some exercises in between.......i see consistency in them, as they are the persons, who walk for their health and they have been instructed by their respective doctors about their seriousness.

health or wealth
both are hard to earn
but very easy to burn

---raji

Height of Selfishness

I consider height of selfishness, is not utilizing the inherent nature of the mankind called 'affection' at proper percentages to the near and dear of one.

Mankind alone has got the capability of showing affection, till one die, unlike any other creatures in the world. Mankind alone can shower the affection lifelong to its kith and kins.

Since selfishness is there available with every creature in the world and if a man wants to utilize to the most would be NOT extracting the capabilities of 'affection' to the respective kith and kins!! It will be so unfortunate if he / she does that.

Why I am Upset

I need someone who takes care of me!!!
I need someone who hears my tears!!!
I need someone who shoulders my troubles!!!
I need someone who hold my cries!!!

I need to go to a place where there is peace!!!
I need to go to a place where there is still water!!!
I need to go to a place where there is silence!!!
I need to go to a place where there is no conflicts!!!

I want to be a bird one day!!!
I want to fly all over the world!!!
I want to catch fish, if I want!!!
I want to build my nest wherever I want!!!

இன்றைய தமிழ் சினிமா

தமிழ் சினிமா, என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு வழிமுறையில் ஒன்றுதான் என்றாலும், இப்போதைய தமிழ் சினிமாவின் நிலைமை, ரொம்ப வருந்தத்தக்கதாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த நிலைமை இப்படியே போனால், எல்லோரும் திருட்டு விசிடியிலேயே இந்தப் படங்களைப் பார்த்துக்கொள்ளலாம், தவறொன்ரும் இல்லை என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.
சனி, ஞாயிறு, இரு நாட்களும், தீபாவளி, பொறி, என்ற இரு, திரைப்படங்களயும், 80ரூபாய் செலவழித்து, பார்க்கவேண்டியதாகிவிட்டது. திரை விமர்சனம் வரும் முன்னறேயே, பார்க்கவேண்டும் என்று ஒரு எண்ணம்.

தமிழ் சினிமா இயக்குனர்கள், நிஜமாகவே, மக்களை, இப்படி, கொடுமைப் படுத்தவேண்டாம்.

பொறி : நல்ல கதைக் களம். நாயகனின் அப்பா, நிலம் வாங்கும் விவகாரத்தில் ஏமாந்து விடுகிறார். நாயகன், எப்படி, அதனைக்கண்டுபிடித்து, மக்களுக்கு, எடுத்துச் சொல்கிறார், என்பதுதான், கதையின் கரு. இக்கருவை, எப்படியெல்லாம் கெடுக்கலாமோ, அப்படியெல்லாம், கெடுத்து இருக்கிறார், இயக்குனர். இந்த, சமூக பிரச்சினையைக் காண்பிக்க, மன்மத ராசா ஸ்டைலில் பாடல் எதற்கு? அனாவசியமான, இழுவையான சண்டைக்காட்சிகள் எதற்கு?சிரிப்பு என்ற பெயரில் சீப்பான , மனதிலேயே ஒட்டாத காமெடிக் காட்சிகள் எதற்கு?வியாபாரிகள் சங்கம் ஆரம்பிக்க, ஜிகினாஸ்ரீ போன்றோரின் , பாடல்களை வைத்து, நம்மையெல்லாம், ஏன் இப்படி முட்டாளாக்குகிறார், இந்த இயக்குனர்.

அடுத்து தீபாவளி: மூன்றாம் பிறை போல , அழகிய கவிதையைப் படைத்த தமிழ் சினிமா, இப்படி ஒரு இழி நிலைக்குச் செல்ல வேண்டாம். நாயகன், என்ன வேலை செய்கிறான். ஒழுக்கமானவனா, என்றெல்லாம், இயக்குனருக்கு, கவலையே, இல்லை. நாயகி, பல முறை, அய்யோ பாவமாக முழிக்கிறார். அவர் பாவனா அல்ல, பாவமா!!!. வில்லனோ, வேறு வேலையே, இல்லாதது, போல், எப்போதும், கொலை செய்கிறார். அல்லது, ஒரு ரூமில் அடைந்து, கிடந்து, தூங்குகிறார். வில்லனைப் பார்த்தால் ரொம்ப பாவமாய் இருக்கிறது. நாயகனோ, நாயகி கிடைப்பதைத் தவிர வேறொன்றும், பெரியதாக நினைப்பதாகத் தெரியவில்லை. குரல் வளம் வேறு, எம்.ஜி.ஆரையே நினைவுப் படுத்துகிறது. பல இடங்களில் அவர் பேசுவது அவருக்கே புரிகிறதா என்று தெரியவில்லை.

இப்போது வரும், தமிழ் படங்கள் ஒரு பார்முலாவிலேயே, எடுக்கப்படுவதாகத் தெரிகிறது.
1) ஆரம்பக் காட்சியில், கட்டாயம், ஒரு குத்துப்பாட்டு இருந்தாகவேண்டும்.
2) அடுத்தக்கட்டத்தில் நாயகன், நாயகியை ஏதாவது ஒரு வழியில், துரத்தி துரத்திக் காதலிக்க வேண்டும்.
3) அடுத்தக்கட்டத்தில் ஏதோ ஒரு பிரச்சினையில் நாயகன் மாட்டித்தவிக்க வேண்டும். இதிலிருந்து விடுபட, நாயகன், ஒரு பெரிய சைசு( நாயகனை விட)பெண்ணுடன் அசிங்கமான அங்க அசைவுகளோடு ஆட வேண்டும்.
4) அடுத்தக்கட்டத்தில் வில்லனை நாயகன் நேரில் பார்க்காமலேயே கைத்தொலைப்பேசியில் சவால் விட வேண்டும். இதற்கு, பல கேமராக்கள் மூலம் ஒரு ஸ்பெஷல் எபெக்ட் கொடுக்க வேண்டும். பின்னணி இசை காதைப் பிளக்க வேண்டும்.
5) காதலியுடன் சமரசமாகி, வெளி நாட்டில் காதலி தலையை விரித்துப் போட்டுக்கொண்டு, கண்களை விரித்து விரித்து காதலனைப் பார்த்து, இடையை நன்றாக தனியே ஆட்டி, காட்டி, ஆட வேண்டும்.
6) அடுத்தக்கட்டத்தில் காமெடி என்கிற பெயரில் ஒரு ஏமாளி நடிகர் இரட்டை அர்த்த வசனத்தில் பார்க்கும் மக்களை சங்கடத்த்தில் நெளிய வைக்க வேண்டும். அல்லது ஒரு கோமாளித்தனம் செய்து மற்றவர்களிடம் அடி வாங்க வேண்டும். அல்லது நாயகனைப் பாராட்டிக்க்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.
7) நாயகனின் அப்பா அல்லது, காதலியை வில்லன், ஏதாவது நூதனமான முறையில் கொடுமைப் படுத்த வேண்டும்.
8) நாயகன், இம்முறை, வில்லனை நேரில் மிரட்டி, பெரிய, பெரிய சாக்கடை, அல்லது, சென்னையில் உள்ள குரும்பாலங்களில் ஓடி ஓடி, பிரண்டு, உருண்டு, சண்டை போட வேண்டும். உருட்டுக் கட்டை கொண்டு, எல்லோரையும் ஓங்கி , ஓங்கி அடிக்க வேண்டும். இதில், நாயகனின், தோழனாக இருந்த காமெடியன் அடி வாங்கி சாக அல்லது, ஒருபெரிய வசனம் பேசி தலை சாய்க்க வேண்டும்.
9) அடுத்து மன்மத ராசா ஸ்டைலில் மக்களை சாந்தப் படுத்த, ரத்த வெள்ளத்தப் பார்த்து அலுத்துப் போன மக்களை குஷிப் படுத்த காதலியுடன் அரை குறை ஆடையுடன் ஆட வேண்டும். 10) சட்டையில் ரத்தம் வழிய, ஒரு நீள வசனம் பேசி, மக்களை போர் அடிக்கச் செய்து, தான் செய்தது, அனைத்தும், இதற்க்குத்தான் என்று நாம் கொடுத்த 80 ரூபாய்க்கான நியாயத்தைக் கற்பிக்க வேண்டும்.

அய்யோ தமிழ் சினிமாவே!!! எங்கே போகிறாய்?

சவால் விடும் நாயகனையும், சும்மா வந்து போகிற அரை குறை அம்னீஷியா நாயகியையும், நல்லதே செய்து சாகிற அப்பாக்களையும், கெடுதல் செய்து, பிறகு திருந்தும் வில்லல்ன்களையும், கற்பிழக்கும் தங்கைகளையும், பார்த்து, பார்த்து மிகவும் வெந்து போகிறோம்.

தரமிக்க படங்களைக் கொடுத்து, தமிழை வாழ வையுங்கள்.

சமீபத்தின் தரமான தமிழ் சினிமா வரிசையில், சேரன் படங்களும், தங்கர் பச்சானின் சில படங்ககளும், மனிரத்னம், மற்றும் ஷங்கரின் சில படங்களும் அடக்கம் என்றே சொல்லலாம்.